بربساطی که بساطی نیست...
 

ب:نشانه ی مصدری:

به آن دسته از «ی»هایی می گویند که غالباً به صفت های بیانی می چسبند ومعنای مصدری می دهندیابه عبارتی ازچسبیدن«ی»به صفت ها،آن هامعنای مصدری«بودن»یا«شدن»رابه همراه خود خواهند داشت.

مثال:آشنایی باعلی موجب خوشبختی ماست.دراین مثال دوکلمه داریم که به آخرآن هانشانه ی «ی»اضافه شده است .اولاً:هردوکلمه ی «آشنا»و«خوشبخت»صفت هستند .ثانیاً:هردوواژه به همراه نشانه ی «ی»معنای مصدری آشنابودن وخوشبخت بودن یاآشناشدن وخوشبخت شدن رامی دهند.پس هردونشانه ی «ی»نشانه ی مصدری هستند.

نکته ی اول:این دسته از«ی»ها برعکس نشانه های نکره جزءوابسته های پسین نیستندیعنی درشمردن وابسته های پسین این هاراحساب نمی کنیم.

نکته ی دوم:اگربه آخرکلمه بچسبند حتما ساختمان واژه راتغییرخواهنددادیعنی واژه اگرساده باشد به مشتق ومرکب باشد به مشتق مرکب تبدیل خواهندشد.مثال:آشنایک واژه ی ساده است بااضافه شدن «ی»مصدری به آخرآن تبدیل به یک واژه ی مشتق می شود.هم چنین خوشبخت یک واژه ی مرکب است بااضافه شدن «ی»مصدری به آخر آن تبدیل به یک واژه ی مشتق مرکب  می شود.

نکته ی سوم:اگرچنان چه واژه «ی»مصدری به آخرواژه های مشتق اضافه شودساختمان واژه راتغییرنخواهد دادوهمان واژه ی مشتق برجای می ماند.مثال:شنوا،که یک واژه ی مشتق است بااضافه شدن «ی»مصدری به آخرآن بازهم مشتق باقی خواهدماند.

[ ۱۳٩٢/٦/٩ ] [ ۱۱:٠٩ ‎ب.ظ ] [ اسماعیل حکمتی منامن ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

About

اسماعیل حکمتی منامن هستم ازدبیران دبیرستان ناحیه ی یک اردبیل درخدمت دوستان همکارودانش آموزان عزیز.
Blog Categories
 
صفحات اختصاصی
Blog Custom

كد موسيقي براي وبلاگ